به هر حال چند سالی بیش نیست که بوی دموکراسی به مشام دست اندر کاران صدا و سیما خورده است و به قولی بنا دارند فضا را طوری مهیا کنند که همه گروهها بتوانند از این تریبون با مخاطب هفتاد میلیون نفر بهره ببرند اما متاسفانه شیوه ای را برگزیدند که در عرصه حرفه ای خبررسانی پست ترین و نازل ترین سطح آن است.

 شاید در طول روز گذرتان به میادین اصلی شهر و یا چهارراهای معروف خورده باشد. حتما دیده اید جوانان روزنامه به دستی را که تیترها را با صدای بلند فریاد می کنند، بلکه عابر پیاده ای جذب آن شود و روزنامه ای از او بخرد. صداهایی که به گوشتان می رسد اینها است: ازدواج مهناز افشار و محمد رضا گلزار، آغاز خرید خدمت سربازی، سقوط برج میلاد تا سه سال دیگر، زلزله هشت ریشتری تهران را خواهد لرزاند و ... این جملات تیترهای نشریات زردی است که متاسفانه وجود دارند و حیاتشان و ارتزاقشان از تیترها و اخبار اینچنینی است. این شیوه شایعه سازی و تیتر زنی در جراید زرد تبدیل به الگویی برای صدا و سیمای ما شده است و از دل آن پدیده ای به نام بیست وسی (20:30) ظهور کرده است. تیترهای عجیب و غریب و بزرگنمایی اخبار حاشیه ای و افشاء رویدادهای پشت پرده سناریوی تدوین شده این بخش خبری گردید و همان ایامی که کشور در تب و تاب اصلاحات و اوضاع داغ سیاسی بود متولد گردید. خبرنگاران این بخش خبری همانند همان جوانان سر چهارراه و میادین تیترها را فریاد می کنند و هر کدامشان نیز سعی می کند جذاب تر از دیگری شوند و در این مسیر گوی سبقت را از دیگری بربایند. در میان جراید پرسه می زنند تا بتوانند خبری دلخواه سردبیر محترمشان پیدا کنند و آن را منتشر سازند. براحتی از کاهی کوهی می سازند و آن را چنان مهیج و جنجالی مطرح می کنند که بیننده را در جایش میخکوب می کند. برایشان مهم نیست خبر واقعیت داشته باشد یا خیر. مهم آن است که جذاب باشد. به هر حال چند سالی بیش نیست که بوی دموکراسی به مشام دست اندر کاران صدا و سیما خورده است و به قولی بنا دارند فضا را طوری مهیا کنند که همه گروهها بتوانند از این تریبون با مخاطب هفتاد میلیون نفر بهره ببرند اما متاسفانه شیوه ای را برگزیدند که در عرصه حرفه ای خبررسانی پست ترین و نازل ترین سطح آن است. وقتی شیوه سر چهارراهی به عنوان الگوی خبررسانی  و شیوه جراید زرد به عنوان روش محتواسازی برنامه، مورد استفاده قرار می گیرد، بهتر از این نیز انتظار نمی رود. باید به دست اندرکاران صدا و سیما گفت که برای آنکه خود را دموکراتیک جلوه دهید بهتر است از شیوه های اخلاقی تری بهره ببرید و در این مسیر نیازی به رفتارهای زرد و بی محتوا نیست. در واقع باید اصول دموکراتیک شدن را آموخت. صدا و سیما به عنوان رسانه ملی موثرترین نقش را در تثبیت جمهوریت و مردمسالاری می تواند ایفا کند اما وقتی افراد فراری از دموکراسی بخواهند برای حفظ ظاهر ادای دموکراتیک ها را در آورند برنامه ای بهتر و پرمحتوا تر از بیست و سی را نمی توان از آنها انتظار داشت. نظام ما متکی به آراء مردم است و در این راستا اختلاف سلایق و دیدگاههای مختلف سیاسی ضرورتی اجتناب ناپذیر است و در واقع از ضروریات یک نظام مردمسالار است اما اینکه این امر توسط صدا و سیما به مضحکه گرفته شود، جز آنکه شان آن سازمان را پایین بیاورد و آن را در انظار عمومی تحقیر کند نتیجه ای ندارد. باید مواضع رجال و چهره های مطرح و فعال عرصه سیاست را صحیح و درست منعکس کرد و در این کار از بخش های اصلی خبری بهره برد نه اینکه بخش خبری ویژه ای برای چنین مسئله ای ایجاد کنید و آن را تبدیل به پدیده ای مشابه سریالهای طنز شبانه سازید. اظهار نظر رجال سیاسی و اعلام مواضع گروههای رسمی کشور و اختلاف نظرها و سلایق پدیده های مضحکی نیستند که رسانه ملی از آنها به عنوان سوژه های ویژه برای نمکین شدن برنامه هایش استفاده می کند. قطعا می خواهید سوپاپ اطمینان ایجاد کنید، اما چه بهتر که بتوانید اطمینان ایجاد کنید نه سوپاپ اطمینان. صادقانه رسانه ای را که پسوند ملی به آن اطلاق می کنید در اختیار همه گروهها و چهره ها قرار دهید و آن وقت تاثیر آن را در افکار عمومی نظاره گر باشید. در این شرایط است که هم اطمینان مردم به دست می آید و اعتماد گروهها و احزاب. اخبار بیست و سی و اخبار مشابه آن، امروز تبدیل به تریبونی برای جوسازی و موج آفرینی بیهوده شده است و تداوم این موضوع آسیبش هم متوجه صدا و سیما و هم متوجه نظام خواهد شد. امید است که در شرایط سیاسی که کشور در آن قرار گرفته اخلاق سیاسی را محور قرار دهیم و به جای پرداختن به مسائل و موضوعات زود گذر، به آینده ایران و ایرانی بیاندیشیم.